Geçtiğimiz pazar gününden bu yana bir güvenlik denetimi projesi için evimden uzaklardaydım; dün akşam geç saatte şiddetli griple ve yorgun argın geldim. Eve dönmek güzeldi ama baba olmanın güzelliği ile birleştiğinde tarifsizdi.
Döner dönmez Bülent (büyük oğlum) aldığımız oyunlar için (teşekkürler Kubilay, hayatımı kurtardın) beni PlayStation başına oturttu. Uzun süre direksiyon da salladıktan sonra gözlerim kapanarak oyun oynadım; yine de onun bana gol attıkça sevinçle çığlık atması görülmeye değerdi. Daha keyiflisi Umut’un (küçük oğlum) biz oyun oynarken durmadan yanağımdan makas alıp öpücükler kondurmasıydı. Baba olmak kolay değil ama onların bu ilgisi de eşsiz…