Dayıoğlu Günlüğü

Umut (ikinci oğlumuz) doğduğundan beri evde telaşe hiç eksik olmadı. Sanki Bülent’in ilk yılında bu kadar yorulmamıştık (ya da Bülent ilk diye biz daha rahattık). Son bir haftaya kadar Umut benim ve Berna’nın evde olduğu tüm zamanı kucakta ya da birlikte oyunla geçirmek için ısrarcı oldu, canımızı çıkardı. Sonunda, daha yeni yeni, kendi başına oynamaya ve mızıldamamaya başladı. Bu günlerde yürüme antremanlarına başladı, sanırım doğum gününe kadar yürüyor olacak.

Son iki akşamdır Bülent’in yerli malı haftası için ezberlemesi gereken şiir için çalışıyoruz. Şiir tek kelimeyle çok şapşal. Şiirin adı Ayva ve tahmin edeceğiniz gibi meyve olan Ayva ile ilgili:

Sarı sarı rengim var
Ne güzel de kokarım
İstersen reçel yap ye
İstersem kompostomu

İşte bu şiirin son sözcüğü benim oğlanın bittiği yerdir. 15-20 sefer idman yaptıktan sonra ancak kompostumu diyebildi. Aralarda mompospomu, kompompomu, pompompomu da dahil olmak üzere bir sürü saydı döktü; söylemeyi beceremeyince de ağladı kuzucuk. Neyse ki yatana kadar gönlünü yapabildik ve şiirini ezberledi. Umarım artık yarın unutmadan okulda da okuyabilir.

This entry was posted on Çarşamba, Aralık 12th, 2007 at 11:28 pm and is filed under Hayat. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.